سلام به اونی که داره نوشتهٔ منو میخونه. نمیدونم از کجا شروع کنم ولی‌ اینکه بنویسم رو یکی‌ بهم گفت انجام بدم که خیلی‌ واسم عزیزه. این روزا خیلی‌ حالم خوب نیس. دلم زیاد میگیره و اینکه کسیو ندارم که باهاش حرف بزنم، خیلی‌ بیشتر از ایران عذابم میده. فک کنم با نوشتن آروم بشم، چون دیدم خیلیا این کارو انجام میدان. چند روزی می‌شه که امتحانام تموم شدن و واسه اینکه سرگرم شم میرم تو کالج و کمکشون کامپیوتر هارو نصب می‌کنیم. اینکه بهم ارزش قائل میشن و باهم میخندیم اونجا خیلی‌ بهم روحیه میده. اما وقتی‌ میام خونه، انگار که اصلا اون خنده‌ها در کار نبوده. می‌دونم که دنیا خیلی‌ قشنگ و منم همیشه سعی‌ کردم قشنگ ببینمش ولی‌ همینکه داره قشنگیش از تار بودن در میاد و واضح می‌شه، یکی‌ ، یجایی، یجوری، یکاری می‌کنه که تار بمونه و هیچ موقع واضح نشه. می‌خوام از روزام بگم، چی‌ کارا می‌کنم و از این جور چیزا. دیروز که جمعه بود و طبقه معمول شب قبلش چون تا دیر وقت بیدار بودم، نزدیکای ظهر بیدار شدم. مثل بقیه روزام معمولی‌ بود فقط شبش یه مهمونی دعوت بودیم، یه ایرانی‌ که تازه اومده بود واسش مهمونی گرفته بودن. با ۳ تا از بهترین دوستایی که اینجا دارم رفتیم و خیلی‌ خوش گذشت. کلی‌ خندیدیم ولی‌ من یکم ناراحت بودم و زیاد نمیتونستم حرف بزنم. ولی‌ بعدش خوب شدم. یکمم رقصیدیم و بعدش اومدیم خونه. اگه این ۳ تا نبودن من اینجا مطمئنان دق می‌کردم. امروزم که شنبه بود، صبح دیر بیدار شدم و تنها کار مهمی‌ که کردم این بود که رفتم فوتبال. دلم خیلی‌ واسه یکی‌ از دوستام تنگ شده ولی‌ دیگه نمیتونم باهاش حرف بزنم. الان که این چیزارو نوشتم احساس آرامش می‌کنم یکم. خدا کنه بازم بتونم بنویسم.